As ze dors krijge komme ze vanzelf binne
AlgemeenLIENDEN - Café Torenzicht is al heel lang een toevluchtsoord voor mensen die dorst hebben. Dat was vroeger al zo toen de veemarkten nog druk bezocht werden.
Door Piet Verwoert
Ook tijdens de verkopingen van percelen ‘fruit op ‘t hout’ was ‘t bomvol in Torenzicht. Door de dikke walm rook kon je de veilingmeester (meestal een notaris) amper zien. Altijd wel wat te doen in de Waterstraat.
Natuurlijk zijn de uitbaters belangrijk. Er zijn er velen geweest in Torenzicht. Sommige zijn actief. De biljartcompetitie hoorde er nu eenmaal bij. Maar er waren ook uitbaters die allerlei evenementen organiseerden. Zoals Willem en Selma de Heus, die in deze tijd hun café vol zagen lopen tijdens de ‘Tour de France de Papier’. Twee keer, tijdens de inschrijving van de ploegen en natuurlijk ook tijdens de uitreiking van de gele trui.
Men kende in Torenzicht ook minder gedreven kasteleins. Zo stond er alweer heel wat jaren geleden ene Bertus achter de bar. Gezellige vent. Dronk met de vaste gasten graag een borreltje mee. Wèl een tikje aan de ‘gemakkelijke’ kant. Tijdens een warme zomerdag liep het terras voor ‘t café vol met gasten.
Een vaste klant die binnen liep: "’k Wit nie of de gy ‘t wit, mar ‘t terras zit vol.” Bertus: "Dà kan, mar die komme vanzelf binne as ze dors krijge!”
